de roman
De roman
Inleiding
Ieder mens ,neem ik aan , heeft eens zichzelf de vraag gesteld
Wie ben ik en wat ben en waarom ben ik ?
Dat deze vraagstelling veelal komt in de puberale fase van het leven is nu niet meer vreemd te noemen ,de wetenschap heeft immers recentelijk ontdekt dat er juist dan een her programmatie van de hersenen plaatsvindt
Een stadium in je persoonlijke menselijke ontwikkeling waarbij er echter veelal nog geen theoretische filosofische of kennis achtergrond voorhanden is en je puur op gevoel een antwoord ,voor jezelf ,op deze ,op dat moment ,prangende vragen zou kunnen geven
Als ik zeg geen theoretische achtergrond bedoel ik dat dan los van godsdienst indoctrine,immers het ZIJN wordt daarbij in een richting opgedrongen en een of de oplossingen worden niet objectief gepresenteerd
Immers er zullen er weinig zijn die weten hoe de bijbel ontstaan is op 13 jarige leeftijd en de rol van de aartsvaders in dit geheel gekoppeld aan de noodzaak om vanuit het Romeinse denken het christendom een filosofische concept achtergrond of moraal te geven zodat het een bestaansrecht kreeg of behield (immers Credo Quir Absurdum ,ik geloof omdat het absurd is ,was niet meer genoeg )maar bovenal een geaccepteerd heid binnen de Romeinse samenleving Dat de gekozen weg hierbij terugvalt op het neo platonisme en de canon van verhalen zich hieraan diende te conformeren met een terugkoppeling op de natuur filosofie van Plato en Socrates blijft veelal in de godsdienstlessen onvermeld
Ik heb toentertijd zelf ook geworsteld met deze vragen En langdurig
Oké ik heb daar uiteindelijk een antwoord op gevonden
Een antwoord wat mij voldoende houvast bood voor mijn verder leven
In mijn antwoord stond centraal
Ik ben en daarmee ben ik uniek en dus onsterfelijk
Ook niet alleen ik besta
Nu kan ik dus de koppeling leggen ik ben dus ik besta
In deze volgde ik dus al vrij jong meneer Descartes , “’je pense donc je suis “
Daarnaast volgt voor mij de tweede zekerheid de wet van Newton
“ aktie = reactie “op elk gebied.( Is ook een onthologiosche wet )
Dat wil simpel zeggen dat wat ik nu doe ergens anders invloed heeft
En wel op een zodanige wijze dat er een evenwicht is of ontstaat
Dit is mijn visie over het ZIJN
Dezelfde Descartes wist niet of wat hij ervaarde de waarheid was of dat hij een rol speelde in iemand anders zijn droom .Het satriaanse verschil tussen waarneming en beeld maar ook
Ergens anders dat kan hier zijn maar ook daar
Dit is een overeenstemming met mijn eigen gedachte weliswaar niet direct maar mijn ZIJN ,maar mijn zijn kan een gevolg zijn van een ander ZIJN Met als enig doel het of een evenwicht te herstellen
Vanuit mijn uniek zijn volgt net als bij het godsbewijs van Canterburry ook mijn eigen onsterfelijkheid en vanuit deze voor mijn eigen geruststellende stelling van er is een ander zijn na dit zijn poneer ik dus de stelling dat de aarde niet de zaligmakende plek is en niet de enige plek is in dit universum waar zijn hoeft te zijn of is
In de mechanica is de stelling aktie is reactie redelijk makkelijk te bewijzen het wordt natuurlijk wel veel complexer als er 2 krachten aan de gang zijn en laat staan als er miljardenkrachten spelen
Bij actie is reactie kan heel simpel gesteld worden dat als er hier een geboorte plaatsvind er ergens anders iets afsterft .Als we binnen de zelfde dimmensie,of wereld , blijven tenminste
Aangezien tussen geboorte en sterfte een enorm scala ligt zijn de nuances dus onbeperkt
Daarnaast moet het begrip eutexie wat je bij glazuren heb ook betrekken in de overweging
3 losse elementen met een hoog smeltpunt afzonderlijk kunnen een gemeenschappelijk veel lager smeltpunt krijgen
En zoals dus met alles moet je dit ook in tegengestelde richting zien
De complexheid wordt dus steeds maar groter
Je kan dan ook zeggen waar ligt de begrenzing
In mijn denkwereld ligt de begrenzing bij het gegeven dat er leven is of eigenlijk verder dat er materie is En gelijktijdig dus moet er anti materie bestaan in mijn denkpatroon ,het evenwicht
De vraag hoe en waarom ligt niet binnen mijn huidige verstandelijke vermogens en wil of kan ik dan ook niet beantwoorden binnen het denkkader van deze tekst
Ik vind hier een taak van de wetenschap in liggen
De filosofie als moederwetenschap moet deze vraag ter beantwoording aan de wetenschap laten en tot dan braaf wachten
Dit is dan ook tevens mijn zwaarste aanklacht richting de filosofie
Heel veel theorieën zijn ontwikkeld met ongelofelijk veel aannames zonder dat deze bevestigd zijn door de wetenschap en dienen slechts een doel een waarschijnlijke oplossing te bieden aan een probleemstelling zonder echter een zinvoller menselijk leven mogelijk te maken Filosofie wordt daarmee grijs en schimmig en leeft bij gratie van de fouten
Om dat duidelijk te maken eerst de definitie van de filosofie volgens wikipedia
Voor sommigen is de definitie van filosofie eenduidig, terwijl de definitie voor anderen zelf een filosofisch probleem vormt. Om het begrip toch te introduceren kunnen we zeggen dat het de studie is van de betekenis en geldigheid van ons denken en ons geloof omtrent de meest algemene en universele aspecten van het bestaan (heelal, entiteiten of subjecten, objecten of dingen, en hun relatievormen). Deze studie wordt niet uitgevoerd met behulp van experimenten of zorgvuldige waarneming. Dit is de reden waarom filosofie geen empirische wetenschap is, maar een normatieve wetenschap. In plaats van empirische experimenten baseert men zich op redeneringen en gedachte-experimenten, door zorgvuldig de filosofische problemen te formuleren en door te zoeken naar oplossingen en argumenten die deze oplossingen ondersteunen. Er kan dus nooit sprake zijn van een empirisch bewijs voor een bepaalde filosofische visie of theorie. Het is zelfs zinloos te vragen naar dergelijke bewijzen van bijvoorbeeld Plato zijn ideeënleer. Dit maakt dat sommige empirische wetenschappers filosofie helemaal niet als een wetenschap beschouwen.
Filosofie is ook de studie van de opvattingen, visies en theorieën van andere filosofen. Een filosoof zal de dingen van andere filosofische tradities bekritiseren, sommige dingen zal hij overnemen en/of corrigeren. Andere zal hij afwijzen. Het aangaan van de discussie met andere filosofen wordt ook wel dialectiek genoemd. Er zijn binnen de filosofie geen onderwerpen of aspecten te bedenken waarover algehele consensus bestaat. Men zou deze kritische houding zelfs als een wezenlijk kenmerk van de filosofie kunnen beschouwen: een niet principieel betwistbaar standpunt kan in feite niet als filosofisch worden opgevat, maar enkel als dogmatisch.
.
Veel beter is de definitie die van Wim Timmermans uit de cursus van het eerste jaar schilderkunst aan de hogeschool Gent .Filosofie is een bezigheid die uit een breukmoment met helder nadenken zonder begrenzing en beperking maar uitgaande van de door de wetenschap aangedragen feiten een wereldbeeld formuleert met het vaststellen van de normen en waarden of een zinvoller menselijk leven
Binnen mijn beperkt filosofisch denkraam is dit ,het ontstaan van alles, onoplosbaar en dus geeft ik deze taak door aan de wetenschap
Ik ga daar geen oplossing voor aandragen Als blijkt dat ik het fout heb dan is dat jammer maar ik heb er mijn bestaan mee gered
In deze sluit ik me dus aan bij HEGEL
De aanleiding tot dit stuk lag echter in de behandeling van de Duitse filosoof Heidigger en zijn visie over Het Sein
Hij en ik denken er dus anders over en zijn denken doet mijn kaartenhuis over de zin van dit bestaan wankelen
H stelt dat wou dat wij anders denken omdat ons denken en daarom de taal door de tijd vergeten was om ons zijn na te denken
Het onderzoeksthema was het zijn en het zijn van de zijnden
Zijn was altijd problematisch voor de mens ,rede en verstand kunnen dat problematische gevoel onderdrukken
Immers rede en techniek stellen ons in staat de werkelijkheid te controleren
Maar wij lijden aan een zijnsvergetelheid
Voor Socrates ,natuurfilosofen was zijn van belang,maar laten we de noodzaak ook niet vergeten omdat alle mensen een ander zijn hadden en dat toch wel erg onoverzichtelijk was bij bv het handeldrijven (ik ga wel erg kort door de bocht maar een kern van waarheid is er wel hierna wordt de kennis belangrijker en overstemt de zijn gedachte met als gevolg dat onze taal een kennis taal is en geen zijns taal meer is
In mijn visie is het echter absoluut onbelangrijk om over het zijn na te denken
Ik volg hier in reeds aangehaald Descartes
Mijn zijn is dus een gegeven Het zijnde is veel problematischer dan het zijn
Immers hoe reageer of acteer ik als zijnde binnen het zijn
Hoe realiseer ik wat Wim Timmermans in zijn definitie zegt Een zinvoller leven
Ook de stelling van H Het zijn denken kan alleen door de mens .Enkel de mens kan het zijn denken Wordt door mij ten zeerste in twijfel getrokken
Zijn denken kan dus alleen in het oog van de sterfelijkheid
Maar er zijn insecten en planten die leven met het besef dat voortplanting door een korte levenscyclus direct moet
Ook zijn er nog veel vragen omtrent intelligentie bij bv dolfijnen en anderen en is taal niet de enige vorm van intelligentie ook het gebruik van gereedschappen kom je tegen of niet omdat het niet nodig is En ten slotte moet ook de schaal meetellen immers wij hebben de hele wereld nodig en zelfs meer dan dat terwijl een klein beestje misschien wel aan het oppervlak van een krant voldoende heeft
Met het menselijk zijn denken stelt H de mens op een voetstuk hoog boven andere zijnsvormen
In mijn denkpatroon actie is min reactie is deze afbakening er dus in het geheel niet en behoeft er dus geen andere taal gevonden te worden om het zijn van mij te verduidelijken
Ik ben omdat er iets anders niet is
Als je de werken van Heidigger bestudeert dan is zijn Zijn slechts gericht op de tijd hier op aarde en dat zelfde geld voor het Dasein waar uitvoerig over gesproken wordt
Daar is ook de uitspraak van het enige wat de mens kan redden is een god uit ontsproten
Mijn zijn is veel algemener omdat ik de koppeling leg tussen
Mijn geboorte waar ik niet zelf voor kies en mijn dood waar ik dus ook niet zelf voor kies
Maar mijn zijn staat in functie van een groter geheel Dit dus volgens de beide wetten van mijn bestaan
Je kan je dan afvragen of ik dit moet staven met bewijsvoering
In mijn optiek dus niet Immers deze stellingen zijn bewezen en het enige wat ik doe is de context aanpassen aan mijn eigen Zijn
Bovendien wie geeft mij aan hoeveel ik weet van alles
In hoeverre ik alles kan doorgronden
Je kan zelfs zeggen moet ik het doorgronden
Kijk je naar de filosoof Hegel
Zijn grootste fout was dat hij dacht dat alles al bekend was en dat de rede het kon afmaken
Nu zeg 75 jaar later weten we dat we toen nog niets wisten
Wat we wel weten is dat de eenvoudige wiskundige formule Y=X2 een parabool oplevert en dar de stijging van de kromme steeds sneller gaat en dat oneindig een rekbaar begrip is
Ook weten we dat er een interval bestaat tussen actie en reactie en dat zou kunnen betekenen dat we beiden in het stijgende traject kunnen komen
Dit is echter onwaarschijnlijk omdat er dan weer geen evenwicht ontstaat en er dus iets bij moet komen hier uit volgt een conclusie dus het interval is gekoppeld aan de oneindigheid en daarmee in de tijd
Mijn tijdsbeeld is dus niet alleen het tijdsbeeld wat de actie neutraliseert tot evenwicht
En als we het nu beetpakken dan weten we in mijn overtuiging nog steeds niets
De noodzaak om dit dan te verklaren ontbreekt geheel
Je kan je dan ook afvragen wat het nut is deze stelling te poneren brengt dit mij een waardevoller leven of bevredigd het mijn nieuwsgierigheid om maar niet te praten over de onzekerheid
Een vraag die ik mezelf vaak stel bij het lezen van de filosofische werken
Wat is het nut van Kant ;s kritieken
Oké er komt een duidelijkheid in ons denken over weten of weten over denken
Dit zelfde wordt door Hussern weer teniet gedaan
Of Satre geeft er weer een andere slinger aan
Maar datzelfde ontdekken we bij Piaget en wat te denken bij Freud
Maar daar waar Kant praat over das ding an sich en de verbeelding om ons unieke eigen ik aan te geven
En de discussie bij Satre en Merlau Ponty over de verbeelding
En Freud over zijn strijd tussen da en es blijft het allemaal geneuzel van de eerste categorie
In de eerste klas bij het vak psychologie werd er nog maar eens fijntjes op gewezen dat wij nog geen idee hebben over hoe beelden tot ons komen via een theorie van de gespecialiseerde cellen of via de bibliotheek niemand heeft in een menselijk brein een boom gevonden
En heden ten dagen wordt de holografie gedachte naar voren gebracht
Vergelijk het zien en de herinnering en de verbeelding met een computer alle programmatuur ,de besturingsprogramma’s vragen geheugenleer maar de opslag van de kennis en beelden en alle andere mogelijke verwerking van informatie vraagt slechts een herschikking van nullen en enen en zijn dus gewicht en tijdloos het gewicht wijzigt zich niet immers de opgeslagen kennis is slechts de hercodering van cellen DE oude gedachte van de ziel en de geest en het opstijgen ervan en de gewichtstheorie kunnen dus nu in de vuilbak
Ook de stellingen van aartsvader Augustinus en het ontwerp en vorm geven van de bijbel is er in wezen alleen maar op gericht een zin te geven aan het bestaan hier en nu
Vele filosofen zijn hier mee bezig geweest bijna allemaal
Mijn filosofie is dat het leven hier maar een fragment is van het totaal en een constant schuiven is van plekken en plaatsen
Begrippen goed en kwaad spelen daar een belangrijke rol in maar of dat geheel en al door mijn directe invloed geld of veroorzaakt wordt stel ik zeer ter discussie
Reeds eerder aangehaald het Zijn is niet van belang maar het zijnde is de kern van de problematiek
Vanuit de actie reactie kan het zo zijn dat door het goede er een slechte ik boven drijft
Van Plato kan je op deze zins wijze de grot theorie kompleet overnemen alleen is dat dan reflectief op het verleden en niet op de toekomst
Het opstijgen in de wereld en het terugvallen is in mijn optiek redelijk logisch
Spinoza de natuur is alles en eigenlijk ook Aristoteles zijn visie op de tragedie is erg op een verklaring van het zijn ,nu en op dit moment gericht
Echter de noodzakelijke kennis om hier echt iets zinnig over te zeggen ontbreekt volgens mij
Mijn stelling van evenwicht blijft ten alle tijden recht overeind
Mijn eerste schok onderging ik toen ik besefte dat er iets gemaakt kon worden waar geen evenwicht in zat maar dat het evenwicht ontstond door het aanbrengen van een belasting
Ik denk hierbij aan een brug met voorspanning
Dit kan dan dus ook omgekeerd en dat shockeert
Als we moeten denken aan een evenwicht dan zijn natuurlijk de hedendaagse problemen een mooi voorbeeld de opwarming de ozonlaag de dagelijkse afsterving van dierlijke rassen en noem maar op
Mijn gedachte is dan daar waar er eentje hier uitsterft er ergens anders een ontstaat
En dat ergens anders kan ook hier zijn
Een reïncarnatie van het zijn
Maar uit as ontstaan en tot as wederkeren past ook in deze Aktie is min reactie In het groter zien past dus eigenlijk niet een god zijn
Wel een toestsing
Wie of wat oordeelt
Zit er een regelmaat in of berust alles op toeval of is het opnieuw een gevolg van A=R
Vanzelfsprekend komt dan de vraag naar boven er is eens een begin geweest
Hoe moet je dat dan verklaren of verdedigen
Op de zelfde wijze als het godsbewijs van canterburry ?Er is materie dus ook anti materie nee dat hoeft niet
Immers de relatievetijdstheorie van meneer einstein bewijst dat er naast materie ook antimaterie is en hierdoor het evenwicht weer hersteld is
Ook in de sterrenkunde is het bestaan van de zwarte gaten aangetoond inclusief het opslurpend vermogen van dit fenomeen
Het komt er eigenlijk op neer dat daar waar de filosofie de opdracht heeft om na te denken
Wij daar eigenlijk niet meer toe in staat zijn omdat de wetenschap met zij enorme specialisteische kennis ons verward
En de filosoof een veelbreder denkraam heeft maar al de kennis niet meer kan bevatten
Waar ik nu wel nog aandacht aan wil besteden is get volgende
Het pad naar de verlichting auteur NPG rutten Universiteit van maastricht
Heidigger preekt dat hij niet gevraagd heeft om geboren te worden
Freud predikt zijn genotsprincipe
Al het menselijke gedrag zou daaruit voortkomen
Echter greenberg ,salomon en pyszzynski gaan uit van doodsangst als meest fundamentele
motief voor ons zijn Zij baseren zich op de theorieën van ernbest Becker en Otto Rank
de mens is zich bewust van zijn sterfelijkheid en alleen daarin onderscheidt hij zich van andere levensvormen
terug naar de oorsprong van dit werk heidigger en zijn Zijn
ontstaan uit de zelfde vraag als een ieder stelt de zin van het bestaan
het erzijn H noemt dit het Dasein
H wil dat in structuren brengen ik dus niet
Mijn zijnde heeft alleen tot doel een gelukkiger zijn te bewerkstelligen
In deze mijn 384 gedachte
Als ik in mijn leven wat bepaald wordt door omstandigheden van buiten af via huidige gangbare normen en waarden beleef ontstaat er in een getoetst volgend leven een gelukkiger leven
H draait dit om in zijn om een gelukkig zijnde te zijn
Hij ziet het zijn terug in de stemming en de angst als een reflectie van de werkelijkheid
Hij gaat uit van een basisstemming iets waar ik me wel in kan vindenmaar de basistemming ergens anders kan anders blijer zijn
Het artikel waarbij heidigger praat over de zorg dat past wel geheel en al in mijn denkbeeld
Ook de Cura-fabel zou indien gewenst kunnenpassen echter de noodzaak is er niet zo Aktie +reactue is evenwicht en Homo voegt iets toe
H stelling van de mens is een open object ondersteun ik maar niet de beklemming die er bij hoort omdat ik dus verder ga dan hier en nu
Een interessant onderdeel van zijn theorie over de verschijnende als de dingen en het geen verschijnt ,de zijnden en daarnaast het verschijnen zelf (het zijn )Hij zegt het zijn dus geen zijnde maar e aanwezigheid van de zijnden
Ik denk dat het de grens is tussen deze en de andere wereld het moment dat er een daad gesteld wordt om het evenwicht te herstellen
Om op deze wijze verder te gaan betekend echter een ander soort boek dan de bedoelde roman die ik wou maken
Een roman gebasserd op het evenwicht
En niet vanuit mij geschreven maar vanuit mijn zeg maar denkbeeldig spiegelbeeld
Ik besef dan dat ik alles moet omdraaien
Maar zou het veel uitmakenof ik nu bij de kust woon en in mijn boek op een berg of dat de zeeman dan een woestijnbewoner is
Ik weet dat het heel erg gesimplificeerd wordt maar mijngedachte mag duidelijk zijn
Er zouden dus veel meer werelden kunnen zijn op deze wereld
Al deze werelden zouden elkaar beïnvloeden
Het wordt nu wel erg sience fiction achtig maar dat geeft dus niets voor mij
Ik hou me er namelijk dus niet mee bezig waar ik wel mee bezig ben is hoe ik gelukkig of zinvol kan functioneren in mijn huidige zijn
Tot op dit moment is de enige filosoof die zich hiermee bezig gehouden heeft ,en ik ken vanuit de literatuur ,dus marx geweest
Ook het christendom is hier mee bezig geweest maar zoals altijd macht maakt hongerig en macht lijd tot de ondergang
Een systematiek uitdenken wat ons in staat stelt het doel te bereiken
Bij het leren van een cursus of het verdiepen in materie van anderen filosofen ,vergeef me dat ik dit een filosofisch essay noem maar ik begeef me wel op het pad van de dialectiek
Ontkom ik er niet aan soms een richtlijn te hanteren of een begripsaanduiding verder uit te werken en dan is wikkipedia voor mij een middel en zo komt er dus ook een moment waarop ik de zoekopdracht REDUCTIONISME aantikte
Ik moet dus zeggen dat ik me daar in kan vinden
Onbewust onbevooroordeeld zeg ik er dus ja tegen
Zelfs tegen de scholastiek kan ik dat zeggen en de reden is eigenlijk dat ik mij veel meer wens te richten op hoe ik